Yn 1750 aeth Wilson i Venice ac oddi yno yn 1751 , i Rufain , lle yr arhosodd am chwe mlynedd, gan fyned ar deithiau arlunio i Tivoli , bryniau Albano , ac arfordir Naples a'r cyffiniau. Pan oedd yn yr Eidal rhoes heibio wneuthur portreadau personau, a chanolbwyntio ar ddarluniau natur , gan ddilyn yn hynny gyngor a roes Vernet a Zuccarelli iddo. Yn 1757 gadawodd yr Eidal ac ymsefydlu yn Llundain . Dangoswyd darluniau natur o'i waith yn y Society of Artists , 1760-8 ; y cyntaf a'r mwyaf enwog oedd y ‘ Niobe ’ a wnaethpwyd i ddug Cumberland . Yn 1768 yr oedd yn un o'r aelodau a ffurfiodd y Royal Academi ; dewiswyd ef yn llyfrgellydd yr academi yn 1776 . Ymneilltuodd yn 1781 ac aeth i fyw yn Colomendy , gerllaw'r Wyddgrug , lle yr oedd ei frawd yn oruchwyliwr stad Catherine Jones perthynas iddynt. Bu f. 15 Mai 1782 a chladdwyd ef yn yr Wyddgrug .

Paentiodd Wilson amryw o'i brif wrthrychau fwy nag unwaith, a hynny'n ddigon diofal weithiau. Dioddefodd gan esgeulustod a pheth blinder yn ystod ei fywyd; erbyn heddiw, fodd bynnag, rhestrir ef ymhlith portreadwyr natur mawr y 18fed g. yn Ewrop . Ar ei orau y mae'n bencampwr dull (‘style’); fel darluniwr goleuni y mae'n dilyn yng nghamre Claude a Cuyp , a bu'n ysbrydoliaeth i Constable a Turner . Deuai ei ysbrydoliaeth ef ei hunan o ran yr hanner o'r Eidal ac o ran yr hanner arall o Gymru , ac felly medrodd ddangos yr ymdeimlad o ramant mewn fframwaith glasurol. Y mae enghreifftiau o'i waith ym mwyafrif prif gasgliadau cyhoeddus Ewrop ac America . Y mae'r darlun ohono a baentiwyd gan Mengs yn Rhufain yn Amgueddfa Genedlaethol Cymru .